اولین نمونه‌های آن را می‌توان به مصریان باستان نسبت داد که با قرار دادن غلتک‌های چوبی زیر بلوک‌های سنگی سنگین، اصطکاک را کاهش می‌دادند. اما مفهوم مدرن بلبرینگ توسط لئوناردو داوینچی در قرن ۱۵ معرفی شد؛ او طرح‌هایی از بلبرینگ‌های ساچمه‌ای را برای وسایل مختلف ارائه داد.

در سال ۱۷۹۴، یک مخترع انگلیسی به نام فیلیپ واگنر اولین حق ثبت اختراع بلبرینگ را به نام خود ثبت کرد. اما تحول واقعی در قرن ۱۹ میلادی با توسعه صنایع سنگین آغاز شد. هنری تیمکن در سال ۱۸۹۸ نوع خاصی از بلبرینگ مخروطی را به ثبت رساند که کاربرد وسیعی در صنایع خودروسازی و ماشین‌آلات سنگین پیدا کرد.

در اوایل قرن ۲۰، پیشرفت‌های تکنولوژیکی مانند تولید انبوه و بهبود در کیفیت مواد، باعث شد بلبرینگ‌ها به طور گسترده در صنایع مختلف از خودروسازی گرفته تا هوافضا مورد استفاده قرار گیرند. با پیشرفت علم مواد و مهندسی، بلبرینگ‌های مدرن با دقت بالا و مقاومت بیشتر در برابر حرارت و سایش تولید شدند. امروزه بلبرینگ‌ها نقش کلیدی در بهبود کارایی و کاهش مصرف انرژی در تجهیزات صنعتی دارند و در صنایع گوناگون مانند پزشکی، هوافضا و انرژی‌های تجدیدپذیر کاربرد فراوانی دارند.

یکی از دستاوردهای مهم، اختراع "بلبرینگ مخروطی" توسط "هنری تیمکن" در سال ۱۸۹۸ بود که باعث تحول بزرگی در صنایع خودروسازی شد. این نوع بلبرینگ‌ها به دلیل توانایی در تحمل بارهای سنگین و کاهش اصطکاک در محورهای چرخشی خودروها، به سرعت به استاندارد صنعت تبدیل شدند.

در قرن ۲۰، با پیشرفت در علم مواد و مهندسی، بلبرینگ‌ها با استفاده از فولادهای مقاوم و تکنیک‌های پیشرفته تولید شدند که امکان تحمل دماها و فشارهای بالا را داشتند. این پیشرفت‌ها موجب گسترش کاربرد بلبرینگ‌ها در صنایع مختلف، از موتورهای جت و قطارهای سریع‌السیر تا تجهیزات پزشکی حساس شد. امروزه، بلبرینگ‌ها در بسیاری از فناوری‌های مدرن از جمله هوافضا، رباتیک، و حتی در انرژی‌های تجدیدپذیر مثل توربین‌های بادی کاربرد دارند.

همچنین، تکنولوژی بلبرینگ‌ها به سمت تولید بلبرینگ‌های خودتنظیم و بی‌نیاز از روانکاری (dry bearings) رفته است که نیاز به تعمیرات کمتری دارند و در محیط‌های چالش‌برانگیز نیز کار می‌کنند.